Statement

On my painting 11.2009

Language, erotic desire, the awareness of the transient, change and decay, the transmutation and the transubstantiation of the elements which constitute us as natural and intellectual beings, the eternal movement in a perennial circle and our emergence from a femalely elastic universe, which from every aspect thereof refers anew back to the cells of the organic microcosmos is usually the basis of my problematics.
My painting has inevitably a relation with the prior linguistic-philological origin of mine yet it responds equally to a need of direct mental and intellectual expression with the body of colour and drawing – with the etchings, the punctures, the writings- and at times to a rhythm which arises from both the effort of the organization of this personal universe from symbols, self-references and fixed motifs ,such as the ladder or the spiral, and from the syntax of a more profound and organic microcosmos which complement my ‘personal poetics’. I presently work with classical media such as oils, oil pastels and oil sticks on papers plain and primed, textiles and canvases.
My formal visual vocabulary has arisen automatically as an automatic almost writing: The seed, the dynamics of birth and unfolding, the energy that is concealed in its most condensed possible form in the uterus or in the pericarp promises the lusty renaissance. Germination,evolution and development, as also the folding back to the primary basics: the bonds of the kernel, the connections,the joints. The forces of the attractions securing the constitution of any cell or galaxy – literal or metaphorical, symbolic.
I have been always attracted by the mysterious truth of the contrary two constituting the primal one, in the way that Heraclitus spoke thereupon, as also the idea of exultation – as one of the most proper attributes of the human condition. I am enchanted by the idea of the feminine, ‘elastic aspect’ of the world and creation as also the idea of language, which constitutes us as mental beings significantly and irrevocably, as our first definitive origin.

Vassiliki Koskiniotou, Athens, Greece

Για τη Ζωγραφική μου 11.2009

Η γλώσσα, η ερωτική επιθυμία, η συνείδηση του εφήμερου, της αλλαγής και της φθοράς, η μετάλλαξη και η μετουσίωση των στοιχείων που μας συνιστούν ως φυσικά και πνευματικά όντα, η αέναη κίνηση σ έναν αειθαλή κύκλο και η ανάδυσή μας από ένα θηλυκά ελαστικό σύμπαν, που από κάθε του όψη παραπέμπει πάλι πίσω στα κύτταρα του οργανικού μικρόκοσμου, είναι συνήθως στη βάση της προβληματικής μου.

H ζωγραφική μου έχει αναπόφευκτα σχέση με την προγενέστερη γλωσσική-φιλολογική καταγωγή μου, ανταποκρίνεται όμως εξίσου σε μια ανάγκη άμεσης ψυχικής και διανοητικής έκφρασης με το σώμα του χρώματος και το σχέδιο -με τις χαράξεις, τις στίξεις, τις γραφές- και κάποτε με ένα ρυθμό που προκύπτει τόσο από την προσπάθεια οργάνωσης αυτού του προσωπικού ‘σύμπαντος’ από σύμβολα, αυτο-αναφορές και έμμονα μοτίβα, όπως η σκάλα ή η σπείρα, όσο και από την σύνταξη ενός πιο μύχιου και οργανικού μικρόκοσμου που συμπληρώνουν την «προσωπική ποιητική»μου. Δουλεύω για την ώρα με«κλασικά» μέσα όπως λάδια, λαδοπαστέλ και στικ λαδιού (oilsticks) σε χαρτιά, απλά και προετοιμασμένα, υφάσματα και καμβάδες.

Το μορφικό εικαστικό μου λεξιλόγιο έχει προκύψει αυτόματα, ως αυτόματη σχεδόν γραφή: Ο σπόρος, η δυναμική της γέννησης και της εκδίπλωσης, η ενέργεια που κρυμμένη στην πιο συμπυκνωμένη της δυνατή μορφή στην μήτρα ή στο περικάρπιο υπόσχεται τη σφριγηλή αναγέννηση. Η εκβλάστηση, η ανάπτυξη και το ανάπτυγμα, αλλά και η αναδίπλωση στα πρωτογενή στοιχειώδη: τους δεσμούς του πυρήνα, τους συνδέσμους, τις αρθρώσεις. Οι δυνάμεις των έλξεων που εξασφαλίζουν τη σύσταση ενός οποιουδήποτε κυττάρου ή γαλαξία- κυριολεκτικού ή μεταφορικού, συμβολικού.

Με έλκει πάντα η μυστηριακή αλήθεια των αντιθέτων δύο που συνιστούν το πρώτο ένα, με τον τρόπο που ο Ηράκλειτος μίλησε γι΄αυτό, καθώς και η ιδέα της ανάτασης - ως ένα από τα πλέον ίδια της ανθρώπινης κατάστασης. Με γοητεύει η ιδέα της θηλυκής, ‘ελαστικής’ πλευράς του κόσμου και της δημιουργίας όπως και η ιδέα της γλώσσας, που μας συνιστά ως νοητικά όντα σημαντικά και αμετάκλητα, ως η πρώτη οριστική μας καταγωγή.