Press

Ζωγραφική της ενέργειας και του χρώματος

Έφη Αθανασίου, Ζωγράφος, Ιστορικός Τέχνης, Αθήνα, Σεπτέμβριος 2008, δημοσιευμένο στο διαδίκτυο, στον ιστότοπο της Κας Αθανασίου, στο τμήμα "κριτικές τέχνης"

Η πρώτη και πιο δυνατή εντύπωση από τη ζωγραφική της Βασιλικής Κοσκινιώτου είναι μια διάθεση αλλά και ικανότητα σύνθεσης, μιας αρμονικής του χρώματος, που ακτινοβολεί ιδιαίτερα στις συνθέσεις των ψυχρών (‘θαλασσινό’, ‘Γαλαξίας’, ‘Η σκαλίτσα της-Αγγελάκη Ρουκ’).

Το ενδιαφέρον της για τη γλώσσα και ιδιαίτερα για την ποίηση (που εντάσσεται δυναμικά μέσα στη δημιουργία της, με το δείγμα που μας δίνει στον κατάλογο της έκθεσής της «Καταγωγές και Κλίμακες»), δημιουργεί σχέσεις σύνδεσης, που είναι έμπνευση για τη ζωγραφική της και αναφορές σε αφετηρίες της και είναι φανερά τα υποβόσκοντα σύμβολα που προβάλλουν από το χρώμα.

Αυτό όμως που φαίνεται κυρίως να επικρατεί δεν είναι ένας επιφανειακός συμβολισμός (κλίμακες, σπίτια, βέλη), αλλά οι δονήσεις που μεταφέρουν τα έργα της με το χρώμα. Μια καίρια, γενικά, γνώση της τόσο δύσκολης, στην αρμονία της και μή διδάξιμης συνθετικής του χρώματος, αλλά και όπως συμβαίνει πάντα (θετικά ή αρνητικά), η ακτινοβολία της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης (της ζωγράφου στην περίπτωση αυτή), που την εκπέμπει μέσα από το έργο της, με τη δυνατότητα του χρώματος, που αυθύπαρκτα είναι μια μέγιστη μορφή ενέργειας.

Η Βασιλική Κοσκινιώτου είναι πρώτα πρώτα και πριν απ΄όλα, κολορίστα: δηλαδή εκφράζεται βασικά με το χρώμα και επειδή η ζωγραφική είναι ειδικά και μόνο γλώσσα του χρώματος, η Κοσκινιώτου που, όπως δηλώνει, τη γλώσσα (ή γενικότερα γλώσσες) την υπεραγαπά, φαίνεται να αγνοεί, να μην έχει ακόμη ανακαλύψει ή μάλλον συνειδητοποιήσει ότι κατέχει μια ακόμη, την πιο ευαίσθητη και ποιητική και συγχρόνως υπερβατική –και γι’ αυτό πιο σημαντική. Αυτή που με θυσίες, έσπευσε, διαισθητικά μάλλον, να προσθέσει στις άλλες που γνωρίζει, αναγνωρίζοντας ότι αυτή, όπως και η μουσική, είναι μια παγκόσμια γλώσσα, ανώτερη απ’ όλες τις άλλες, αφού δεν χρειάζεται καμία μετάφραση.

Η γενική της εικονιστική προβάλλει, στην έκφρασή της, μια σειρά ενδεικτικών συμβόλων (κυρίως κλίμακες, βέλη, σπίτια και γεωμετρικές απεικονίσεις μορφών (forms), που ανάγονται κυρίως στον κύκλο, την έλλειψη, τη σπείρα, αλλά και οι μινιμαλιστικές παραστάσεις των εμπνεύσεών της, με την έντονη αφαίρεση και ελάχιστα αναγνωρίσιμη παραστατικότητά τους, αποκτούν κι αυτές, τελικά, την έννοια και δύναμη συμβόλων.

Τα αναδυόμενα, από το χρώμα σύμβολα, είναι φορείς ιδεών, που ποικίλλουν και εκτείνονται με διατυπώσεις της γλώσσας, που φαίνεται να έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή της ζωγράφου, με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της για την ποίηση και τη γλώσσα γενικότερα.

Το σύμβολο της κλίμακας, που φαίνεται να έχει τον πρώτο λόγο, μπορεί μέσα στα όλα εννοιολογικά συμφραζόμενα της έκφρασής της, να ερμηνευθεί σαν μια έμμονη ώθηση, για ανοδική πορεία, που συνάγεται πνευματική και όχι απλά διανοητική- τελικά υπερβατική.

Υπάρχουν γραμμικές χρωματικές ενδείξεις σχεδίου, που μπορούν να περιλάβουν σαν στοιχεία και τις ερμηνευτικές γλωσσικές διατυπώσεις.

Η εικονιστική της είναι έντονα αφαιρετική. Και ποιητική, κι έτσι θα μπορούσε να ενταχθεί στο ύφος της λυρικής αφαίρεσης. Τα όχι πάντα τόσο αφαιρετικά σύμβολά της, δεν είναι, στην απλότητά τους, άσχετα με την παιδική ζωγραφική, που προσθέτει αυθορμητισμό, ειλικρίνεια και χάρη στο έργο.
Έτσι, αν και μας δίνονται στη ζωγραφική αυτή ενδείξεις και αναφορές συμβόλων, το χρώμα με τη δύναμη της ακτινοβολίας του και την απελευθέρωσή του από την κηδεμονία του σχεδίου και της παραστατικότητας, παραμένει πάντοτε το παντοδύναμο εκφραστικό της μέσο, μια μορφή δυναμικής ενέργειας ιδιαίτερα, στην καθαρότητά της, ικανής αυθύπαρκτα να υποβάλλει πάντα και ακόμη να αναπληρώνει τη χαμένη ενέργεια στον άνθρωπο.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η καθαρότητα του χρώματος κάνει τις ακτίνες του πιο διεισδυτικές και είναι γνωστή η ακτινοβολία των χρωμάτων που επιδρούν στο σώμα μας και επηρεάζουν άμεσα την υγεία μας.*

Η σημασία μιας καθαρά χρωματικής ζωγραφικής μεγαλώνει, αν σκεφθούμε ότι η έρευνα έχει τώρα αποδείξει ότι το χρώμα, όπως και ο ήχος, η μουσική, στην καθαρότητά τους, πρόκειται να παίξουν σημαντικό ρόλο στην εποχή που έρχεται. Με την έννοια αυτή, η Βασιλική Κοσκινιώτου φέρνει με την ενεργειακή χρωματική αντίληψη των έργων της, μια θετική και αισιόδοξη μορφή Τέχνης, στην ανοδική πορεία της, που προσφέρει στην άνθρωπο ό,τι πολυτιμότερο, για τη σημερινή εποχή, την ενέργεια που τείνει να χάνει από παντού.

Η καθαρή, από την πλευρά του χρώματος, ζωγραφική, όπως και η μουσική, μπορεί να φθάσει κάποτε την έκφραση της θείας Αρμονίας.

*Εφης Αθανασίου: Η θεραπευτική του χρώματος και η εφαρμογή της στην ζωγραφική, Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2002